Μουσταλευριά: Παραδοσιακή αγιορείτικη συνταγή | Σημεία Καιρών

8

Ένα παραδοσιακό, μυρωδάτο και πολύ γευστικό γλυκό της εποχής είναι η μουσταλευριά.

Κύριο συστατικό του είναι ο μούστος, ενώ οι ρίζες του ανάγονται στα αρχαία χρόνια όπου ήταν γνωστό ως οινούτα, ονομασία που διατηρήθηκε και κατά τη βυζαντινή περίοδο μαζί με άλλα ονόματα όπως μουστόπιτα και πάστελλος.

Για την παραδοσιακή Μουσταλευριά θα χρειαστούμε:
3 ½ φλυτζάνια μούστο
½ φλυτζάνι νισεστέ
½ φλυτζάνι νερό
Σουσάμι
Κανέλα
Αμύγδαλα ή καρύδια ασπρισμένα και κοπανισμένα

Βράζουμε σε μία κατσαρόλα το μούστο. Σε ένα μπολ διαλύουμε το νισεστέ. Μόλις βράσει ο μούστος , ρίχνουμε το χυλό με το νισεστέ λίγο – λίγο και ανακατεύουμε προσεκτικά να μην σβολιάσει. Ανακατεύουμε συνεχώς μέχρι να δέσει. Σερβίρουμε σε μπολ που έχουμε ρίξει πρώτα νερό. Πασπαλίζουμε με το σουσάμι , την κανέλα και τους ξηρούς καρπούς.

Ιστορικά…

Μουσταλευριά φτιάχνουμε με μούστο. Απο την αρχαιότητα,ο μούστος και τα παράγωγα του ,ηταν κύρια γλυκαντική ουσία .

Ο Αθήναιος καταγραφει το πετιμέζι, κάνοντας προφανές ότι στον αρχαίο κόσμο αυτή η μορφή του παχύρρευστου μούστου -όπως προκύπτει μετά από βράσιμο- είχε ευρεία χρήση. Ο ίδιος συγγραφέας κάνει λόγο για τον «γλυκίνα των Κρητών», ένα είδος άρτου, ο οποίος παρασκευαζόταν με γλυκό μούστο και λάδι ελιάς.

Ο Απίκιος καταγράφει πολύ συχνά την παρασκευή σάλτσας με την προσθήκη σταφίδων και βρασμένου χυμού σταφυλιών, όπως και μια ενδιαφέρουσα συνταγή για πάπια μαγειρεμένη με δαμάσκηνα και παχύρρευστο .

Στο βυζαντινό κόσμο «οινούντα ή μουστόπιταν» αποκαλούσαν τη μουσταλευριά.

Η μικρασιάτικη κουζίνα χρησιμοποίησε πάρα πολύ τον ψημένο μούστο για να παρασκευάσει γλυκίσματα όπως ο κόκκινος χαλβάς, τα κυδώνια ή η γλυκοκολοκύθα βρασμένα με πετιμέζι (ρετσέλια), η κρέμα με φρέσκο γάλα και πετιμέζι και πολλά άλλα.

ΠΗΓΗ

ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ: ⇒   ΕΔΩ

Source link

Από την σελίδα simeiakairwn.wordpress.com

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ