Ὡραῖον καρπόν | Θεματα ορθοδοξιας

3

Τοῦ Ἁγίου Βασιλείου τοῦ Μεγάλου

Ἡμεῖς, παιδιά μου, παραδεχόμεθα ὅτι αὐτὴ ἐδῶ ἡ ἀνθρωπίνη ζωὴ δὲν ἔχει καμμίαν ἀξίαν καὶ γενικὰ δὲν θεωροῦμεν οὔτε ὀνομάζομεν ἀγαθὸν κάθε τι ποὺ μᾶς εἶναι ὠφέλιμον μόνον εἰς αὐτήν.

Δὲν θεωροῦμεν λοιπὸν μεγάλο πράγμα, ἀλλ’ οὔτε κρίνομεν ἄξιον δι’ εὐχὴν τὴν προγονικὴν περιφάνειαν, οὔτε τὴν σωματικὴν δύναμιν, οὔτε τὴν ὀμορφιάν, οὔτε τὸ μεγαλεῖον, οὔτε τὰς τιμὰς ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, οὔτε αὐτὴν τὴν βασιλείαν, οὔτε ὁ,τιδήποτε ἄλλο σπουδαῖον ἀπὸ τὰ ἀνθρώπινα θὰ ἠμποροῦσε κάποιος νὰ ἀναφέρῃ·

οὔτε θαυμάζομεν αὐτοὺς ποὺ τὰ ἔχουν, ἀλλὰ μὲ τὰς ἐλπίδας προχωροῦμεν πιὸ μακρυὰ καὶ πράττομεν τὸ κάθε τι διὰ νὰπαρασκευασθοῦμεν δι’ ἄλλην ζωήν.

Εἰς τὴν ζωὴν αὐτὴν λοιπὸν ὁδηγοῦν αἱ ἅγιαι Γραφαί, μὲ τὸ νὰ μᾶς παιδαγωγοῦν μὲ ἀπορρήτους ἀληθείας.

Ὅσον ὅμως χρόνον δὲν εἶναι δυνατόν, ἐξ αἰτίας τῆς ἡλικίας, νὰ καταλαβαίνωμεν τὸ βαθύτερον νόημά τους, προγυμναζόμεθα μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς, ὡσὰν εἰς κάποιας σκιὰς καὶ καθρέπτας, εἰς ἄλλα πράγματα ποὺ δὲν διαφέρουν καθ’ ὁλοκληρίαν μὲ τὸ νὰ μιμούμεθα αὐτοὺς ποὺ ἀσκοῦνται εἰς τὰ στρατιωτικὰ πράγματα.

Αὐτοὶ βέβαια ἀφοῦ ἐξασκηθοῦν εἰς τὰς χειρονομίας καὶ τὰς κινήσεις τῶν ποδιῶν, καρποῦνται τὴν ὠφέλειαν ἀπὸ τὴν ἄσκησιν κατὰ τὸν καιρὸν τῶν ἀγώνων.

Καὶ ἡμεῖς λοιπὸν πρέπει νὰ πιστεύωμεν ὅτι εὑρίσκεται ἐμπρός μας ὁ μεγαλύτερος ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀγῶνας, χάριν τοῦ ὁποίου πρέπει νὰ πράττωμεν τὸ κάθε τι καὶ νὰ κοπιάζωμεν μὲ ὅσην δύναμιν ἔχομεν, διὰ νὰ προετοιμασθοῦμεν δι’ αὐτόν.

Καὶ νὰ συναναστρεφώμεθα μὲ ποιητὰς καὶ λογογράφους καὶ ρήτορας καὶ μὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους πρόκειται νὰ προέλθῃ κάποια ὠφέλεια διὰ τὴν ἐπιμέλειαν τῆς ψυχῆς.

Ὅπως λοιπὸν οἱ βαφεῖς (Βλ. Πλάτωνος, Πολιτεία 429 DE), ἀφοῦ προηγουμένως ἑτοιμάσουν μὲ μερικὰς προεργασίας αὐτὸ ποὺ πρόκειται νὰ βάψουν, τότε δίδουν τὸ χρῶμα, εἴτε αὐτὸ εἶναι κόκκινον, εἴτε ὁποιοδήποτε ἄλλο, κατὰ τὸν ἴδιον λοιπὸν καὶ ἡμεῖς τρόπον, ἐὰν πρόκηται νὰ παραμείνῃ ἀναφαίρετος εἰς ἡμᾶς ἡ δόξα διὰ τὸ καλόν, ἀφοῦ προπαρασκευασθοῦμεν μὲ αὐτοὺς ἐδῶ τοὺς ἐξωτερικοὺς διδασκάλους, τότε θὰ γίνωμεν ἀκροαταὶ τῶν ἱερῶν καὶ ἀπορρήτων μαθημάτων.

Καὶ κατὰ κάποιον τρόπον ἀφοῦ συνηθίσωμεν νὰ βλέπωμεν τὸν ἥλιον μέσα εἰς τὸ νερόν, ἔτσι τότε θὰ ρίψωμεν τὰ βλέμματά μας εἰς αὐτὸ τὸ ἴδιο τὸ φῶς.

Νά, ἀλήθεια, ὅπως ἀκριβῶς ἡ ἀξία ἑνὸς φυτοῦ εἶναι τὸ νὰ φέρῃ ὡραῖον καρπόν, ἀλλὰ καὶ φύλλα ποὺ κινούμενα εἰς τοὺς κλάδους φέρουν κάποιον στολισμόν, ἔτσι λοιπὸν εἰς τὴν ψυχὴν πρῶτος μὲν καρπὸς εἶναι ἡ ἀλήθεια, ἀλλὰ δὲν εἶναι ἀταίριαστον πράγμα τὸ νὰ ἔχῃ ἐνδυθῇ καὶ τὴν ἔξω σοφίαν, ποὺ ὁμοιάζει μὲ φύλλα, τὰ ὁποῖα παρέχουν εἰς τὸν καρπὸν σκέπην καὶ ὡραίαν ὄψιν.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο Ἔργα τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, Ὁμιλία πρὸς τοὺς νέους,
ἐκδ. «Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς».

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

ΠΕΙΡΑΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
Ἱερὰ Μητρόπολις Πειραιῶς
Ἔτος 23ο -Τεῦχος 250 – Ἰούλιος – Αὔγουστος 2013

τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

Source link

Από την σελίδα oikohouse.wordpress.com

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ