2η Ἀνάλυσις τοῦ Εὐαγγελίου τῆς Κυριακῆς, μετὰ τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως «Ὁ Ναζωραῖος»

6

2η Ἀνάλυσις τοῦ Εὐαγγελίου τῆς Κυριακῆς, μετὰ τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως Ματθ.β’ 1 – 23 ἀπό τό βιβλίον τοῦ μακαριστοῦ Ἱεροκήρυκος Ἀρχιμ. Χριστοφόρου Ἄθ. Καλύβα: «ΛΑΛΕΙ ΚΥΡΙΕ…. ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟΝ» 1980. (Σελ. 44 – 46).

τὸ ἔστειλε στὸ «σπιτὰκι» ὁ κ.Ἰωάννης Παναγιωτόπουλος

Μετά τή Γέννησι τοῦ Κυρίου στήν πόλι τῆς Βηθλεέμ ὁ Ἰωσήφ «παρέλαβε τό παιδίον καί τήν Μητέρα αὐτοῦ καί ἐλθών κατῴκησεν εἰς πόλιν λεγομένην Ναζαρέτ». Καί τοῦτο γιά νά πληρωθοῦν οἱ προφητεῖες πού λέγουν ὅτι «Ναζωραῖος κληθήσεται». Τό ἱστορικό γεγονός τῆς ὑπάρξεως τοῦ Χριστοῦ, ἡ ἀπιστία πολλῶν μυθοπλαστῶν ἠρνήθη, ὄχι γιατί δέν ἦταν γεγονός, ἀλλά γιατί τό μυαλό τους δέν μποροῦσε νά χωρέση πῶς ὁ ἀσύλληπτος ἀπό τόν ἀνθρώπινο νοῦ Θεός μπορεῖ νά δεχθῇ τήν ἐσχάτη κένωσι ὥστε νά ντυθῇ τό ἀνθρώπινο σῶμα χωρίς τοῦτο νά καταφλεχθῇ ἤ τό θεῖο νά ὑποστῇ κάποιου εἴδους τροπήν ἤ ἀλλοίωσιν.

Ἡ ἐκ τῶν προτέρων ἄρνησις ὡδήγησε στήν πλάνη ὅτι ἠμπορούσε καί νά δικαιωθῇ. Ἀλλ’ ἡ ἀδέκαστη Ἱστορία δέν εἶναι παραμύθι καί ἐγελοιοποίησε τούς ἀρνητάς μυθοπλάστας. Ὁ Ἰησοῦς σάν Πρόσωπο τῆς Ἱστορίας ὑπαρκτό, κάτοικος τῆς Ναζαρέτ μέχρι τῆς Βαπτίσεως καί τῶν πειρασμῶν του, ἔμενεν ἐκεῖ μέ τή Μητέρα του στό ἐργαστήρι τό ξυλουργικό τοῦ Ἰωσήφ καί σάν ἄνθρωπος ἐτελειοποιήθη στήν ξυλουργική. Ματθ. ιγ’ 35 – Μάρκου στ’ 3.

Τό ἐπίθετο τοῦ «Ναζωραίου» ἦταν μιά περισσότερο ὑποτιμητική προσαγόρευσι τῶν ἐχθρῶν τοῦ Ἰησοῦ, δεδομένου ὅτι ἡ πόλις δέν εἶχε καί καλή φήμη, ὅπως φανεροῦται ἀπό τό ὅτι ἐκεῖ γιά τήν ἀπιστία τῶν Ναζαρηνῶν δέν ἐθαυματούργει ὅπως ἀλλοῦ. Καί ἡ παιδίσκη κατά τήν δίκη τοῦ Ἰησοῦ, «Ναζωραῖο» ἀπεκάλει τόν Κύριο, Ματθ. κστ’ 71, καί αὐτός ὁ ἀνώνυμος ὄχλος ὡς «Ναζωραῖον» ἐγνώριζε, Λουκᾶ ιη’ 37, καί ὁ ἴδιος ὁ Κύριος παρεδέχετο τήν προσονομασία αὐτή μαζί μέ τό κύριον ὄνομα του, Ἰωάν. ιη’ 5, ὁ δέ Πιλᾶτος «Ἰησοῦς Ναζωραῖος» ἔγραψεν ἐπί τοῦ Σταυροῦ, ιθ’ 19, καί ὁ Ἀπόστολος Πέτρος ἀπηχῶν τοῦ λαοῦ τήν καθολικῶς ἀποδεκτήν ὀνομασία τοῦ Ἰησοῦ «Ναζωραῖος», τό ἀνέφερε γιά νά οἰκοδομήσῃ τό λόγο του ἐπάνω σέ ὑπαρκτό Πρόσωπο, Πράξ. β’ 22. Ὅρα καί β’ 6 – δ’ 10, – στ’ 14 κβ’ 8, – κδ’ 5, – κστ’ 9. Ἀλλά καί «Ναζαρηνός» κατά τόπους ἀπεκαλεῖτο ὁ Κύριος ὅπως ἀναφέρεται εἰς Μάρκ. α’ 24, ιδ’ 68, – ιστ’ 6, Λουκᾶ δ’ 34, – ιδ’ 19.

Ἴσως καί τό ὄνομα «Ναζωραῖος» ἤ «Ναζειραῖος» ἐκτός πού ἐφανέρωσε ὑπαρκτόν, εἴπαμε, ἱστορικό πρόσωπο καί τόπο ταπεινῆς καταγωγῆς τοῦ Ἰησοῦ πού ἀποτελοῦσε φωτεινήν ἀντίθεσι πρός τούς συμπατριώτας του πού τόν ἐχθρεύοντο λόγῳ τῆς ἠθικῆς του ἀκτινοβολίας καί τῶν θαυμάτων του, νά ἦτο κάτι τό διακριτικό καί νά ἐτόνιζε τό ἀντιθετικόν ἦθος τοῦ μοναδικοῦ κατοίκου τῆς Ναζαρέτ, ἐφ’ ὅσον οἱ ἄλλοι ἦσαν κατά τή λαϊκή ἔκφρασι «τοῦ σχοινιοῦ καί τοῦ παλουκιοῦ».

Καί ὁ ἴδιος ὁ Κύριος στό ἐρώτημα τοῦ διώκτου του Παύλου, ἀπήντησε: «Ἐγώ εἰμί Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος ὄν σύ διώκεις» Πραξ. κβ’ 8. Ναζωραῖος ἦταν τό ἐπικρατοῦν ὄνομα μεταξύ τοῦ πολλοῦ ὄχλου τοῦ Ἰησοῦ, καί Ναζωραῖος ὡς ἀφιερωμένος τῷ Θεῷ ἅγιος εἶχε θεμελιωθῇ στή συνείδησι αὐτοῦ τοῦ ὄχλου πού στό πέρασμά του ἐπάθαινε σεισμό, ὡς Υἱός τῆς Βασιλείας, πού προνομιακώς ἀπηλλάσσετο νά πληρώνῃ φόρους. Ματθ. ιζ’ 24 – 27.

Μέσα στήν πόλι Ναζαρέτ δέν ἔδρασεν ὁ Κύριος. Εἶπε τό περίφημο ἐκεῖνο πού πάντοτε ἰσχύει «Οὐδείς προφήτης δεκτός ἐστιν ἐν τῇ πατρίδι αὐτοῦ», Λουκᾶ, δ’ 24, καί Ἰωάν. α’ 47, σάν μιά διαπιστωμένη ἀλήθεια ὅτι ἡ δραστικότης τῆς θείας Χάριτος ἐξαρτᾶται ἀπό τήν δεκτικότητα τῆς καρδιᾶς τῶν ἀνθρώπων. Ἡ πίστι καί ἡ ἀρετή δέν ἐπιδέχονται ἐκβιασμό καί αὐτή ἡ ἠθική ἀγωγή τῶν παιδιῶν ἀπαιτεῖ διείσδυσι στήν ψυχοσωματική κατασκευή καί τή γνῶσι τοῦ βαθμοῦ τῆς ἀντιστάσεως, ἁλλιῶς ματαιοπονεῖ ὁ παιδαγωγός. Ὁ Ἰησοῦς ἐδέχθη τήν προσωνυμία αὐτή «Ναζωραῖος» καί δέν ἐθεώρησε τοῦτο ὑποτιμητικό, γιά νά διδάξῃ ὅτι δέν δίνει ὁ τόπος αἴγλη στόν ἄνθρωπο, ἀλλ’ ὁ ἄνθρωπος τῆς πίστεως καί τῆς ἠθικῆς ἀκτινοβολίας δίνει αἴγλη στόν τόπο τῆς γεννήσεώς του μάλιστα. Καί τό «Ναζωραῖος» δίνει καί αὐτό ἱστορικό περιεχόμενο σέ ὑπαρκτό καί ὄχι σέ ἀνύπαρκτο πρόσωπο. Ὅταν ὁ Φίλιππος ἀπευθυνόμενος πρός τόν Ναθαναήλ ἔλεγεν: «εὑρήκαν Ἰησοῦν τόν ἀπό Ναζαρέτ», Ἰωάν. α’ 44, περί τοῦ ὁποίου πρό ἑκατοντάδων ἐτῶν ἐλάλησαν οἱ Προφῆται, δέν ἐστηρίζετο στή φαντασία οὔτε σέ μυθοπλαστίες, ἀλλά μιλοῦσε ἐπάνω σέ ὑπαρκτό πρόσωπο πού ἔμελλε νά ἀλλάξῃ τόν ῥοῦν τῆς ἱστορίας μέ τήν ἀνατροπή ἀπαραδέκτων κατεστημένων ἀπό θρησκευτικῆς, ἠθικῆς, καί κοινωνικῆς ἀπόψεως καί νά καλέσῃ ἀξιωματικά ὁλόκληρον τόν Κόσμο σέ στροφή 180 μοιρῶν.

Εἰκόνα ἀπὸ: wikipedia

για το «σπιτάκι της Μέλιας»

Source link

Από την σελίδα oikohouse.wordpress.com

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ